Facebook Twitter

Mirall trencat

Mercè Rodoreda
Rozbite lustro

III. SALVADOR VALLDAURA I TERESA GODAY

Te aksamitne oczy i zaraźliwy śmiech urzekły go. Nigdy nie zapomniał chwili, w której Teresa weszła do salonu z różową różą na piersi, ubrana w suknię z mory koloru migdałów i futro z kun sięgające do ziemi, zmarznięta, skarżąc się na pogodę. Wymienili zaledwie kilka słów, ale gdy się rozstawali, podała mu rękę, śmiejąc się, jakby znała go od bardzo dawna. Zobaczył ją ponownie w dniu Święta Trzech Króli, znowu w domu brata Quima. Rafael powiedział mu, że zaprosił ich na obiad, wraz z pół tuzinem innych przyjaciół, ponieważ obydwoje byli nieco zagubieni: ona owdowiała niewiele ponad rok wcześniej, a on nie miał w Barcelonie żadnego krewnego. Gdy podano kawę i mężczyźni zostali sami, Valldaura zapytał, z których Godayów wywodzi się Teresa. „Nie wiem dokładnie – odpowiedział wymijająco Rafael – ale jako wdowa po Nicolau Rovirze ma bardzo dobre koneksje i wszystkie drzwi stoją przed nią otworem”. Teresa i Eulalia, żona Rafaela, bardzo się zaprzyjaźniły i czasami wychodziły razem, by oglądać wystawy. Tydzień po tamtym obiedzie Valldaura, przechadzając się samotnie po Passeig de Gràcia, zobaczył jak wysiadają z powozu u wylotu ulicy Casp. Teresa miała kapelusz ozdobiony piórami rajskiego ptaka. „Jakie piękna pióra”, powiedział podchodząc do niej. „Czy aby pan nie żartuje?” Teresa wyglądała ślicznie i wszyscy mężczyźni odwracali się, by na nią popatrzeć. Chciał ująć ją pod ramię, ale rozmyślił się: w Barcelonie takie rzeczy były nie do pomyślenia. Przez chwilę szli obok siebie i zanim się z nimi rozstał, powiedział, że nieprędko się zobaczą, gdyż otrzymał list z Paryża i będzie musiał wyjechać jeszcze przed końcem tygodnia.
Dwa dni później, po południu, Valldaura poszedł do restauracji Culleretes. W dzień przed wyjazdem, gdy walizki były już spakowane, miał zwyczaj jadać tam bitą śmietanę. W ten sposób żegnał się z Barceloną. Był całkowicie pogrążony w myślach, gdy usłyszał głos Teresy: „Czy mogę się dosiąść?” Kelner pojawił się natychmiast: „To, co zwykle, pani Rovira?” Teresa zaśmiała się: „Tak, Joan, bita śmietana i ensaïmada”. Kładąc rękawiczki i portmonetkę na krześle obok, powiedziała do Valldaury, który jeszcze nie ochłonął z wrażenia: „Okazuje się, że mamy takie same zwyczaje”. Mówili o pogodzie, o państwu Bergadà, o Joachimie, którego Teresa nie znała. Potem siedzieli przez chwilę, nie wiedząc, co powiedzieć. Teresa westchnęła: „To wspaniale móc tak podróżować...”. On odpowiedział, że samotne życie zaczyna go już męczyć i że zawsze bał się ożenić z cudzoziemką. „To czasem przynosi dobre rezultaty, ale nigdy nie miałem ochoty spróbować”. Nagle przypomniał sobie Barbarę i zaczerwienił się. Teresa rozgrzebywała śmietanę koniuszkiem łyżeczki i patrząc mu w oczy z udawaną niewinnością, pomyślała: „Już ty na pewno miałeś niejedną przygodę w szerokim świecie”. Nie zamienili już prawie słowa. Gdy wstali, Valldaura pożegnał się z ociąganiem. Był zgubiony.
Następnego dnia, zanim wyszedł z walizką z hotelu, polecił, by codziennie przesyłano Teresie kwiaty. „Fiołki, póki się nie skończą”. Będzie tak, jakby wiedeńska sielanka rozpoczęła się na nowo. Ale z większą dozą rozsądku. Zostawił pudełko pełne wizytówek. Na każdej napisał: „Z wyrazami oddania”.

Traduït per Tłumaczyła Barbara Łuczak
Mercè Rodoreda, Rozbite lustro.
Mercè Rodoreda, fotògraf desconegut, 1980 (AHCB-AF)
Comentaris sobre obres
Aloma (1938 i 1969)
per Neus Real
Aloma in the city (1934-1938)
per Anna Maria Saludes
La mort i la primavera (1986)
per Brunella Servidei
Viatges i flors (1980)
per Barbara Łuczak
Fragments
Aloma
Deutsch | Español | Français | Italiano
El carrer de les Camèlies
Español | Français | Italiano
Isabel i Maria
Español | Italiano
Jardí vora el mar
Español | Italiano
La meva Cristina i altres contes
Español | Français | Polski
La mort i la primavera
Español | Italiano | Polski
La plaça del Diamant
Deutsch | English | Español | Français | Italiano | Ivrit | Polski | Romanès | Serbi
Mirall Trencat
Deutsch | English | Español | Italiano | Polski | Romanès
Quanta, quanta guerra...
Español | Français | Italiano
Viatges i Flors
Deutsch | Español | Italiano | Polski
Ressenyes
Mercè Rodoreda
per Neus Real
Petita gran llengua
per Òscar Pujol
Pobre Quimet...
per Jana Balacciu Matei
Universalisme del barri propi
per Barbara Łuczak
Bibliografia
Altres
Cercador d’autors
A-B-C-D - E-F-G - H - I
J - K - L - M - N - O - P - Q - R
S-T-U-V-W-X-Y-Z
Traduccions de la literatura catalana
Podeu consultar més pàgines sobre la literatura catalana en traducció a:
Amb el suport de: